Metodologia

Jak czytamy dokumenty emitentów

Warunki produktu (bariera, harmonogram kuponów, daty obserwacji, partycypacja) pochodzą z dokumentu KID publikowanego przez emitenta. Gdy dokument jest niejednoznaczny albo zawiera rozbieżność wobec innego dokumentu tego samego emitenta (np. warunków końcowych), źródłem nadrzędnym jest zawsze dokument wiążący — nie interpretujemy ani nie „poprawiamy" tego, co emitent opublikował.

Gdy dokument emitenta czegoś nie podaje, sięgamy po publiczną informację o notowaniu produktu: klasę ochrony kapitału, nazwę instrumentu bazowego i datę ostatniego notowania. Taki sygnał tylko wskazuje — pełną ochronę uznajemy wyłącznie wtedy, gdy potwierdzają ją dwa niezależne źródła, a przy sprzeczności pokazujemy brak danych.

Polityka braków

Gdy czegoś nie wiemy, interfejs pisze o tym wprost — nie uzupełniamy luk wartościami domyślnymi ani szacunkami, które wyglądałyby jak realna liczba. Brak wiersza na karcie znaczy „nie wiemy", nigdy „zero" ani „nie dotyczy" — te dwa stany są rozróżniane osobno wszędzie, gdzie mogłyby się pomylić (np. bariera kapitału a pełna ochrona kapitału, gdzie bariera z definicji nie istnieje).

Świeżość każdej wartości

Ceny i notowania niosą przy sobie moment ostatniej aktualizacji — traktuj to jako część wartości, nie jako szczegół techniczny: liczba bez kontekstu, kiedy powstała, mówi mniej, niż się wydaje. Tam, gdzie parametr może pochodzić z więcej niż jednego kanału (np. bariera turbo z indeksu GPW albo z listy emitenta), a wartość różni się od tego, co widać w kanale domyślnym, sygnalizujemy to neutralnie — bez nazywania konkretnego dostawcy.

Analiza ryzyka — co liczymy i jakie ma granice

Rozszerzona analiza (dostępna po zalogowaniu z odpowiednim poziomem dostępu) liczy dystans do bariery kapitału, szacunkowe prawdopodobieństwo jej przebicia do wykupu oraz przykładowy scenariusz wypłaty — na podstawie modelu statystycznego opartego na cenie i zmienności instrumentów bazowych, nie na prognozie rynku. Prawdopodobieństwo oznaczone jako estymacja jest wynikiem modelu, nie gwarancją; nie uwzględnia prowizji, spreadu ani kosztów prowadzenia rachunku. Analiza jest liczona wyłącznie dla certów z kompletnym koszykiem danych wejściowych — gdy brakuje choćby jednego elementu (np. ceny jednego z kilku instrumentów koszyka), sekcja pokazuje brak analizy zamiast wyniku policzonego na niepełnych danych, bo brakujący element mógłby akurat wypadać najgorzej.

Jak liczymy pokrycie

Gdy podajemy, ile certyfikatów ma dany atrybut (np. „X z Y ma odczytane warunki"), mianownik jest zawsze jawny i odnosi się do tej samej, nazwanej populacji (np. „notowane i niewycofane z obrotu"), nie do wszystkiego, co kiedykolwiek trafiło do bazy. Dwie różne liczby o tym samym zbiorze — np. „ile dokumentów sparsowaliśmy" i „ile z nich dało rozpoznane warunki produktu" — nigdy nie są przedstawiane jako to samo.